Οι φτωχοί των Χριστουγέννων

Σας παρουσιάζω ένα κείμενο που είχα γράψει στις 09 Δεκεμβρίου 2012 για την Free press εφημερίδα της Θεσσαλονίκης "Μελάνι στην Είδηση" από εκδόσεις της κ. Μαρία Θανοπούλου. Το κείμενο μετά από 7 χρόνια παραμένει διαχρονικό, αυτό δεν το κρίνω εγώ αλλά αυτά που αντικρίζουμε όλοι μας στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Οι φτωχοί των Χριστουγέννων  

Ήρθε ο Δεκέμβριος, ένας μήνας όλο χαρές, συγκίνηση, οικογενειακό κλίμα για όλους μας. Όχι και για όλους μας..έρχονται Χριστούγεννα!! Κάποιοι παραμένουν εκτός οικογένειας, χωρίς σπίτι για να στεγάσουν την ταπεινή χαρά και θαλπωρή τους. Είναι για όλους μας γνωστοί οι φτωχοί των Χριστουγέννων. Τώρα θα μου πείτε στα τωρινά μας χρόνια, με την επίκαιρη οικονομική κρίση όλοι μας είμαστε φτωχοί. Θα σας αναφέρω ένα πραγματικό γεγονός που μου συνέβη, κάποιο από τα περασμένα Χριστούγεννα που δεν θυμάμαι έτος να σας πω. Ήταν βράδυ, στην Θεσσαλονίκη, τα φώτα να λάμπουν παντού. Ένας φίλος μου που ήμασταν παρέα, μου είπε: «έχει φροντίσει ο δήμαρχος να φωταγωγηθεί όλη η πόλη». Εγώ κουνώ το κεφάλι μου ειρωνικά.. του απαντώ: «άλλα δεν έχει φροντίσει ο δήμαρχος να κάνει, όχι μόνο τα συγκεκριμένα Χριστούγεννα αλλά πολλά περασμένα». Βέβαια δεν με κατάλαβε τι εννοούσα πραγματικά και το προσπέρασε. Είχε βραδιά αγγέλων στην πλατεία Αριστοτέλους.  Κόσμος παντού..μικροί, μεγάλοι, διαφόρων εθνικοτήτων και προσωπικοτήτων. Όλοι γλεντούσαν με την ποιο μεγάλη άγνοια της βραδιάς. Την φτώχεια. Κάποιοι ήταν χαμογελαστοί, άλλοι πάλι σκεπτικοί και αφηρημένοι στα διάφορα μουσικά ακούσματα.. Όλοι όμως παραμέλησαν τους φτωχούς των Χριστουγέννων. Καθώς βαδίζαμε στην Εγνατία οδό, στο ύψος της Κολόμβου αντικρίσαμε ένα θέαμα, μόνο χαρούμενο δεν ήταν. Ένας γεροντάκος, κοντός και σκυθρωπός, ατημέλητο μαλλί και μούσι. Προσπαθούσε να χτίσει το δικό του χάρτινο σπίτι, μπροστά σ’ ένα κλειστό μαγαζί για εκείνη την ώρα. Ντυμένος με ρούχα που δεν θύμιζαν γιορτινά, όλα με την απόχρωση του γκρι, κρατούσε και την μαγκούρα του. Προσπαθούσε να κουλουριαστεί, σαν κάτι σκυλιά όταν κρυώνουν. Όταν τον πλησιάσαμε, τον ρωτήσαμε: «παππού τι κάνεις εδώ; Δεν έχεις κάπου να μείνεις;» του φαινόμασταν ενοχλητικοί.. μας απαντά: «αφήστε με, σας παρακαλώ, θέλω να κλείσω τα ματάκια μου για λίγο». Καθώς πλησιάσαμε στον ατημέλητο γεροντάκο για να μάθουμε τον πραγματικό λόγο που μένει έξω, μας εξομολογήθηκε.. «μένω στους δρόμους παιδιά μου, γιατί με παράτησαν τα παιδιά μου..» Το βασίλειο των φτωχών των Χριστουγέννων και όχι μόνο των Χριστουγέννων αλλά όλων των εποχών δυστυχώς είναι ένα δυσάρεστο γεγονός. Γιατί όμως να είμαστε ευαίσθητοι μόνο τα Χριστούγεννα γι’ αυτούς τους ανθρώπους που ζουν κυριολεκτικά στην εξαθλίωση; Καμία κοινωνία, ουδεμία κυβέρνηση δεν ασχολήθηκε ποτέ για ένα πρόβλημα πολλών ετών. Ζουν δίπλα μας, κυκλοφορούν ανάμεσα μας, ίσως δεν είναι εμφανίσιμοι, όπως οι γκλαμουρίστες  της τηλεόρασης και της υποτιθέμενης υψηλής κοινωνίας των πλουσίων. Δεν τους βοηθήσαμε ποτέ, απλά λιγάκι τους συντροφέψαμε μια γιορτή χαρμόσυνη, με γεμάτη ελπίδα, υγεία και όλα αυτά για εμάς.. και όχι για τους φτωχούς των Χριστουγέννων που παραμένουν να ζουν υπό άθλιες συνθήκες αν η κοινωνία μας – πολιτεία δεν λάβει άμεσα κάποια μέτρα. Ας δώσουμε λίγη χαρά, ελπίδα, στους φτωχούς των Χριστουγέννων, κάνοντας μια καλή πράξη που θα τους ευαισθητοποιήσει. Γιατί είναι δίπλα μας, κοντά μας, κινούνται ανάμεσά μας.. οι φτωχοί των Χριστουγέννων..