Ίσως έπρεπε να μείνουμε σπίτι"

 Κορωνοϊός:Η ιστορία που θα λέμε στα εγγόνια μας, η δοκιμασία που θα στιγματίσει τη γενιά μας..γιατί βλέπεις  εμείς δε ζήσαμε πόλεμο, κατοχή.Θα λέμε υπερήφανα ότι  επιζήσαμε από τον κορωνοϊό!Τη δοκιμασία που έπρεπε να βιώσουμε μήπως και συμμαζευτούμε λίγο.Την καραντίνα που έπρεπε να μας επιβληθεί μήπως και πάψουμε να περιφερόμαστε πέρα δώθε στα καφέ κουτσομπολεύοντας ο ένας τον άλλον.Τον αναγκαίο αυτοπεριορισμό που μας ώθησε στο να ασχοληθούμε και λίγο με τον ταλαίπωρο εαυτό μας και με το σπίτι μας μόνο.Ίσως όλο αυτό να έγινε για να πάμε ένα βήμα παρακάτω ως άνθρωποι.Ίσως τελικά να είναι μια ευκαιρία να κοιτάξουμε μέσα μας, να κάνουμε την αυτοκριτική μας.Ως τώρα βλέπεις, δεν είχαμε χρόνο..Ή μάλλον είχαμε, αλλά τον ξοδεύαμε λάθος.

        Ως επί το πλείστον, βλέπω τα πράγματα από τη θετική τους πλευρά.Πιστεύω πως κάθε εμπόδιο, κάθε δυσκολία που συναντάμε στην ζωή μας έχει ως απώτερο σκοπό να μας διδάξει κάτι ή να μας υποδείξει έναν άλλο δρόμο,διότι προφανώς είχαμε ακολουθήσει τον λανθασμένο.Είναι άλλωστε ιστορικά αποδεδειγμένο, ότι όταν η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο, συμβαίνει κάτι ανάλογο για να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να συνετιστεί ο άνθρωπος.Να μη νοιάζεται για την κοινωνική του θέση, για την εικόνα του προς τον έξω κόσμο.Να αρχίσει να τον απασχολεί και λίγο η εικόνα του προς το θεό.Να κάνει τους απολογισμούς του, να συγχωρέσει και να ζητήσει κι ο ίδιος συγχώρεση.Να κατανοήσει το πόσο φθαρτοί είμαστε και να αναθεωρήσει πολλά.Ίσως τότε καταλάβει πόση ενέργεια έχει ξοδέψει στη ζωή του σε ανούσια και ψυχοφθόρα πράγματα.Ίσως τελικά αποφασίσει να κάνει πίσω σ’ εκείνη την ατελείωτη δικαστική διαμάχη για το μοίρασμα της περιουσίας  μ ε τους συγγενείς του.Ίσως δώσει στον/στην σύζυγό του το πολυπόθητο διαζύγιο κι ίσως συμφιλιωθεί με  το παιδί του που είχε μήνες να μιλήσει.Συνειδητοποιεί επιτέλους, πως δεν έχουν κανένα νόημα οι καβγάδες με τον έτερόν του ήμισυ.Γιατί?Διότι πολύ απλά νιώθει, ότι ο εγωισμός του δεν μπορεί να τον σώσει κι ότι ο άνθρωπος που έχει απέναντί του είναι ο μόνος που του έμεινε.Κι αν το καλοσκεφτείς, είναι και ο μόνος άνθρωπος που του στάθηκε όλα αυτά τα χρόνια.Ξαφνικά νιώθει να τον αγαπά περισσότερο.Ο εγωισμός του τον εγκαταλείπει σιγά-σιγά, αφού πλέον αισθάνεται ότι απέναντι στον κίνδυνο είμαστε όλοι ίσοι.Είναι σαν να είχαμε εμφύλιο, αλλά ξαφνικά εμφανίζεται ο πραγματικός εχθρός, οπότε πρέπει να αφήσουμε τους εγωισμούς και να ενωθούμε για να τον ανιμετωπίσουμε.Και ξέρετε?Όντας ενωμένοι κι αγαπημένοι στα σπίτια μας πετυχαίνουμε να βοηθάμε και τους υπόλοιπους συνανθρώπους μας εκεί έξω.Διπλό το όφελος λοιπόν!

        Από όλη αυτή τη δοκιμασία, θεωρώ ότι -θέλοντας και μη- όχι μόνο θα βελτιωθούμε σαν άνθρωποι, αλλά θα ξαναχτίσουμε από την αρχή τα θεμέλια των σχέσεών μας με τους πολύ οικείους μας.Ας εκμεταλλευτούμε λοιπόν την «καραντίνα» όσο μπορούμε.Πιθανόν η προσέγγιση του θέματος να σας φάνηκε υπερβολικά αισιόδοξη.Πείτε μου όμως ειλικρινά:Σε τι θα βοηθούσε το αντίθετο;Πώς θα έχεις το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα όταν στο μυαλό σου έχει κάνει κατάληψη η απαισιοδοξία;